2009/Jan/01

เวลาล่วงเลย
...
ผม post ช้ากว่าที่ควรไป 1 วัน
จริงๆ คงต้องเรียกว่าไม่กี่นาที
ลืม ?
ตั้งใจ ?
ตอบยาก
แต่คงเป็นประเด็นหลังมากกว่า
...
 ปีที่ 3 แล้ว
หลังจากวันที่ฝันของผมจบลง
ปัจจุบัน
ผมยังหาฝันใหม่ของผมไม่ได้
เธอมีความฝันใหม่ของเธอต่อไป
...
ผมเดินก้าวผ่านอดีตไปแล้ว
นั่นคือเหตุผลที่ผม
post หลังจากเลยวันที่ผมควร post ไป
...
แต่ที่ผมยัง post อยู่
หมายถึงว่า
ความฝันอันแสนสุขเมื่อ 3 ปีก่อน
ยังคงอยู่ในใจของผมอยู่จนวันนี้
...
ความฝันที่ไม่อาจหวนกลับมา
 ทุกอย่างล่วงเลยไปแล้ว
ผมก้าวต่อ
เธอก้าวไป
บนเส้นทางที่คงไม่อาจตัดกันได้อีก
 ...
น่าแปลก
ที่ผมก้าวผ่านมากแล้ว
ตอนที่ผมพิมพ์อยู่นี้
ใจผมเจ็บแปลบอยู่ลึกๆ
เจ็บร้าวๆ ที่อธิบายไม่ถูก
กระอักกระอ่วนอยู่ในอก
ผมยังโหยหาความฝันอยู่กระมัง
เหตุผลผลักดันผมก้าวเดิน
อารมณ์ยังรั้งผมไว้ให้ก้าวช้าลง
...
ทั้งหมดนี้มันคงหายไป
เมื่อผมได้ความฝันใหม่ของผมเองอีกซักที
 ไม่รู้เหมือนกันว่าเมื่อไหร่
แต่ผมยังจะก้าวเดินต่อไป
ด้วยความเร็วของผมเอง
...
ผมย้ำกับตัวเองในใจ
ทุกอย่างล่วงเลยไปแล้ว
...

2007/Dec/31

วันนี้ ครบรอบอีกครั้ง
ไม่ได้โผล่หน้ามาเลย 1 ปีเต็มๆ
ใครจะอ่านหรือไม่
ไม่รู้ แล้วก็ ไม่สนเท่าไหร่
วันนี้มาพิมพ์ เพื่อเตือนใจตัวเองเท่านั้น
...
หลังจากเหตุการณ์เลวร้ายในชีวิตผ่านไป
ชีวิตผมก็มีเคราะห์ซ้ำกรรมซัดมาเป็นระยะ
ซึ่งก็เป็นดั่งปุถุชนทั่วไป
...
พบผู้คนมาหน้าหลายตา
ข้องเกี่ยวคบหาใครก็มีบ้าง
แต่ไม่อาจคบได้ยืนยาวทานทน
...
เป็นไปได้สูงยิ่งว่า
ผมคงยังไม่สามารถลืมเธอไปได้ทั้งหมด
...
มันเป็นไปได้ยากสำหรับผม
ที่จะลืมรักครั้งแรกที่เคยมีความสุขขนาดนั้น
ถึงแม้ตอนนี้จะรู้ว่า
มันก็เป็นแค่อดีตที่ไม่อาจหวนกลับมา
แต่กระนั้นก็ยังเป็นฝันดีที่เฝ้าถวิลหาโดยไม่ได้ตั้งใจ
...
ผมยังคิดถึงเธอเป็นครั้งคราว
ฝันถึงเธอเป็นระยะ
บางครั้งเหมือนสะกิดแผลเก่าในใจให้เจ็บแปลบ
แต่ผมก็เรียนรู้ที่จะอยู่คู่กับมัน
...
แ่น่นอนว่าผมไม่ได้ติดต่อเธออีกเลย
เว้นแต่เจอเธอผ่านๆ ในกลุ่มเพื่อนเก่าที่แวะเวียนพบหน้า
เธอเย็นชาและมึนตึงต่อผมดังคาด
เหมือนชวนให้คิดกลายๆ ว่าใครเป็นคนทำใจไม่ได้กันแน่
...
ครั้งหนึ่งผมพยายามชวนเธอคุยดั่งเพื่อน
แน่นอนว่าเธอตัดรอนไม่มีไยดี
ในใจผมก็คาดไว้อยู่แล้วว่าจะเจอเรื่องแบบนี้
แต่เจอจริงๆ ก็ทำใจยากกว่าที่คิด
...
 ชีวิตเราสองคนยังเดินต่อไป
แม้คนละเส้นทาง
แต่ผมจะจดจำไว้ว่า
ทางของเราครั้งหนึ่งเคยตัดผ่านกัน
แม้ว่าจะไม่นานนักก็ตามที
เธอจะจดจำหรือไม่
หรือเธอจะลบมันออกไปจากใจ
อย่างน้อยมันก็ยังหลงเหลืออยู่ในผม
...
ผมไม่แน่ใจ
ในอนาคตผมจะคนมาเคียงคู่ผมแทนเธอได้หรือไม่
 ผมจะรักเขาคนนั้นได้เท่าที่เคยรักเธอหรือเปล่า
แต่ผมจะพยายาม
และพร้อมกับจดจำไว้ว่า
ในอดีต
ผมเคยรักเธอมากแค่ไหน
... 

edit @ 31 Dec 2007 19:03:41 by เดียวดายในความมืด

2006/Dec/31

วันนี้...

เมื่อปีที่แล้ว...

วันที่ผม...

คงไม่อาจลืมไปได้...

ชั่วชีวิต...

...

วันที่ความรักของเรา...

จบลง...

ไม่มีคำว่า...

เรา...

อีกต่อไป...

...

1 ปีผ่านมาแล้ว...

มีเหตุการณ์เกิดขึ้นมากมาย...

บางครั้ง ผมก็ไร้สติ...

บางคราว ความยั้งคิดก็หายไป...

กาลเวลาผ่านเลย...

ไม่มีสิ่งใดที่สามารถย้อนคืนมา...

...

คนอื่น ก้าวเดินไปตามเวลา...

รวมทั้งเธอ...

แต่ผมยังแทบไม่ได้ก้าวเดิน...

ไปจากจุดเดิมเมื่อปีก่อน...

...

ผมรู้ว่า...

ควรก้าวเดินได้แล้ว...

แต่เหตุผลกับอารมณ์...

มักไม่เดินทางเดียวกัน...

...

ในเวลาอันเลวร้าย...

ในตอนที่จิตใจปวดร้าว...

เหตุผลในสมองผม...

ไม่อาจต่อกรกับอารมณ์ในจิตใจได้เลยสักนิด...

...

เหนื่อยล้า...

โง่เง่า...

เจ็บปวด...

ท้อแท้...

...

ราวกับจมลงในบ่อโคลน...

ทุกครั้งที่ตะเกียกตะกาย...

ยิ่งกลับโดนดึงให้จมลง...

ยิ่งจมก็ยิ่งดิ้นรน...

...

ห่างเหิน...

ขัดแย้ง...

โกรธแค้น...

ชิงชัง...

...

เรื่องราวใหญ่โต...

ใจผมยิ่งเจ็บช้ำ...

ผมไม่เข้าใจ...

ทำไมผมไม่เปลี่ยนแปลง...

...

โหยหา...

ไขว่คว้า...

เดียวดาย...

หลีกหนี...

...

ผมผลักไสตัวเอง...

ให้ยืนอย่างโดดเดี่ยว...

กลับไปช่วงก่อนที่เราจะเจอกัน...

ช่วงที่ผมอยู่ด้วยตัวเอง...

...

ผมได้เรียนรู้...

ความอ่อนแอในใจตน...

ความฝันที่ไม่อาจเป็นจริง...

ความห่วงหาที่ไม่อาจไปถึง...

...

อดีตที่ตราตรึงกลับปวดร้าว...

รอยยิ้มและเสียงหัวเราะหายไป...

ความสุขของเรากลับกลาย...

...

สงฆ์รูปหนึ่งเคยพูดกับผมว่า...

พระพุทธทรงตรัสไว้...

ที่มีรัก ย่อมมีทุกข์ เพราะ...

ความทุกข์เกิดจากความรัก...

...

ผมไม่อาจหยั่งรู้ความรู้สึกแท้จริงของเธอ...

ผมไม่อาจหยั่งคาดความคิดของเธอ...

แต่ที่ผมรู้ความรักของผมต่อเธอนั้น...

เป็นความจริง ไม่ได้โกหกตัวเองแน่นอน...

...

วันนี้ครบรอบ 1 ปี...

ด้วยความรู้สึกที่แทบไม่ต่างจากเดิม...

แต่สถานการณ์ต่างจากเดิมมากนัก...

ผมขึ้นจากบ่อโคลนมาได้พอควร...

แม้ไม่ได้ขึ้นมาจากบ่อได้สำเร็จ...

แม้ยังจมอยู่ราวๆเอว...

แต่ผมก็พอเดินได้...

และถึงเวลาที่ผมต้องก้าวเดินแล้ว...

...

ความรักของผมนี้เป็นความจริง...

และผมจะเก็บความรู้สึกนี้ไว้ในใจ...

และเดินเคียงคู่กับสิ่งนี้ต่อไป...

...

ยังรักเธอ...

แม้รักนี้จะไม่เหมือนเดิม...

...