2009/Jan/01
2007/Dec/31
edit @ 31 Dec 2007 19:03:41 by เดียวดายในความมืด
2006/Dec/31
วันนี้...
เมื่อปีที่แล้ว...
วันที่ผม...
คงไม่อาจลืมไปได้...
ชั่วชีวิต...
...
วันที่ความรักของเรา...
จบลง...
ไม่มีคำว่า...
เรา...
อีกต่อไป...
...
1 ปีผ่านมาแล้ว...
มีเหตุการณ์เกิดขึ้นมากมาย...
บางครั้ง ผมก็ไร้สติ...
บางคราว ความยั้งคิดก็หายไป...
กาลเวลาผ่านเลย...
ไม่มีสิ่งใดที่สามารถย้อนคืนมา...
...
คนอื่น ก้าวเดินไปตามเวลา...
รวมทั้งเธอ...
แต่ผมยังแทบไม่ได้ก้าวเดิน...
ไปจากจุดเดิมเมื่อปีก่อน...
...
ผมรู้ว่า...
ควรก้าวเดินได้แล้ว...
แต่เหตุผลกับอารมณ์...
มักไม่เดินทางเดียวกัน...
...
ในเวลาอันเลวร้าย...
ในตอนที่จิตใจปวดร้าว...
เหตุผลในสมองผม...
ไม่อาจต่อกรกับอารมณ์ในจิตใจได้เลยสักนิด...
...
เหนื่อยล้า...
โง่เง่า...
เจ็บปวด...
ท้อแท้...
...
ราวกับจมลงในบ่อโคลน...
ทุกครั้งที่ตะเกียกตะกาย...
ยิ่งกลับโดนดึงให้จมลง...
ยิ่งจมก็ยิ่งดิ้นรน...
...
ห่างเหิน...
ขัดแย้ง...
โกรธแค้น...
ชิงชัง...
...
เรื่องราวใหญ่โต...
ใจผมยิ่งเจ็บช้ำ...
ผมไม่เข้าใจ...
ทำไมผมไม่เปลี่ยนแปลง...
...
โหยหา...
ไขว่คว้า...
เดียวดาย...
หลีกหนี...
...
ผมผลักไสตัวเอง...
ให้ยืนอย่างโดดเดี่ยว...
กลับไปช่วงก่อนที่เราจะเจอกัน...
ช่วงที่ผมอยู่ด้วยตัวเอง...
...
ผมได้เรียนรู้...
ความอ่อนแอในใจตน...
ความฝันที่ไม่อาจเป็นจริง...
ความห่วงหาที่ไม่อาจไปถึง...
...
อดีตที่ตราตรึงกลับปวดร้าว...
รอยยิ้มและเสียงหัวเราะหายไป...
ความสุขของเรากลับกลาย...
...
สงฆ์รูปหนึ่งเคยพูดกับผมว่า...
พระพุทธทรงตรัสไว้...
ที่มีรัก ย่อมมีทุกข์ เพราะ...
ความทุกข์เกิดจากความรัก...
...
ผมไม่อาจหยั่งรู้ความรู้สึกแท้จริงของเธอ...
ผมไม่อาจหยั่งคาดความคิดของเธอ...
แต่ที่ผมรู้ความรักของผมต่อเธอนั้น...
เป็นความจริง ไม่ได้โกหกตัวเองแน่นอน...
...
วันนี้ครบรอบ 1 ปี...
ด้วยความรู้สึกที่แทบไม่ต่างจากเดิม...
แต่สถานการณ์ต่างจากเดิมมากนัก...
ผมขึ้นจากบ่อโคลนมาได้พอควร...
แม้ไม่ได้ขึ้นมาจากบ่อได้สำเร็จ...
แม้ยังจมอยู่ราวๆเอว...
แต่ผมก็พอเดินได้...
และถึงเวลาที่ผมต้องก้าวเดินแล้ว...
...
ความรักของผมนี้เป็นความจริง...
และผมจะเก็บความรู้สึกนี้ไว้ในใจ...
และเดินเคียงคู่กับสิ่งนี้ต่อไป...
...
ยังรักเธอ...
แม้รักนี้จะไม่เหมือนเดิม...
...